Ik ben niet mijn trauma
- Jul 20
- 3 min read
Updated: Jul 25
Laatst sprak ik een vriend die tijdens een diepe gesprek deze uitspraak liet vallen: "Ja, maar ik ben niet mijn trauma." De online challenge: 'We listen, but we don't judge' sprong in mij op, en liet het daarom aan mij voorbij gaan. Toch bleef de zin 'ik ben niet mijn trauma' een aantal dagen langer bij me hangen. Want als je zegt dat je dat niet wil zijn, waarom maak je dan nog steeds keuzes die daaruit voortkomen?
Ik bedoel dit niet veroordelend naar die vriend, maar reflecteer ik ook juist mezelf hierin. Middels onder andere mijn podcast en boek heb ik de afgelopen jaren besproken of de worsteling met mijn seksualiteit ook voortkomt uit trauma, en welke keuze ik hierin maak. Dit vraagstuk blijkt voor sommigen een no-go, voor anderen een gewaagd en controversieel thema, en voor velen een vraagstuk waar ze nog nooit eerder op die manier over hadden nagedacht. Ook in het benaderen van verschillende media merk ik nog steeds spanning rondom dit vraagstuk. Maar zou dit vraagstuk niet juíst onderdeel moeten zijn van de zogenoemde veelkeurigheid tijdens WorldPride Amsterdam?
Trauma is en blijft een boeiend onderwerp. Ook in de christelijke wereld waar ik vandaan kom, krijgt het onderwerp steeds meer aandacht. Dat sommige levenspatronen niet voortkomen uit demonische machten, maar uit trauma, is in die wereld relatief nieuw. Naar mijn idee een goede ontwikkeling, omdat ik een aantal gevallen heb meegemaakt waarbij er gebeden wordt voor iets waar de kern van het probleem helemaal niet lag. Dan kan je bidden wat je wil, maar bid je voor iets dat er niet is.
In diezelfde wereld blijft ook identiteit een boeiend thema. 'Ik ben niet mijn trauma' zegt namelijk ook iets over identiteit, althans iets over wie je vooral níet wil zijn. Al is er geen eenduidig antwoord over wat trauma precies is, zijn verschillende professionals het er toch over eens:
"Trauma is een ervaring die iemand overweldigt en van blijvende invloed is op functioneren, het gevoel van veiligheid of de manier waarop iemand zichzelf en de wereld ervaart."
'Van blijvende invloed' klinkt ergens heel hopeloos. Tegelijkertijd zijn er genoeg gevallen van mensen waarbij trauma hun leven weinig tot niet meer beïnvloedt, uiteraard niet zonder slag of stoot. En dat is waarschijnlijk ook het moment dat trauma is 'genezen'.
Misschien beïnvloedt trauma inderdaad ons leven of onze identiteit, maar het hoeft niet te bepalen wie we voor altijd zijn. Onze ervaringen vormen ons op manieren die we later pas ontdekken. Dat betekent niet dat iedere keuze of ieder gevoel terug te brengen is tot trauma, maar het betekent wel dat het gesprek erover waardevol en nodig is.
Juist daarom geloof ik dat er binnen de veelkleurigheid van een Queer History Month, Pride Month of een WorldPride Amsterdam ook ruimte moet zijn voor mijn perspectief. Niet als ontkenning van de verhalen van anderen, maar als toevoeging aan het gesprek. Een perspectief waarin ruimte is voor vragen, keuzes en nuance. Want naar mijn idee is diversiteit ook ruimte maken voor de verschillende wegen waarlangs men zichzelf probeert te begrijpen. Mijn verhaal gaat ook niet over het ontkennen van iemands identiteit, maar over de vraag hoe verleden, pijn en ervaringen invloed hebben op die identiteit. En juist dat gesprek verdient een plek.
Dit artikel is geschreven in aanleiding van WorldPride Amsterdam 2026.
Geïnspireerd door het artikel? Doorsturen wordt gewaardeerd en kan via onderstaande knoppen.
Vragen naar aanleiding van dit artikel? Stuur een bericht via social media (DM) of mail.
