
Uitdraai voor kerken
Op deze pagina vind je de boodschap die ik zou houden als ik bij jullie zou komen spreken. Je zou me kunnen uitnodigen voor een dienst, of speciale thema- of jongerenavonden. ​​​​Ik wens je veel wijsheid toe bij het lezen van deze uitdraai, en ik bid om een open hart en een vernieuwde geest.

Tussen gevoel en waarheid
Waarom mijn trauma mij niet definieert, maar Gods stem wel.
1. Introductie
Goedemorgen allemaal, mijn naam is Daryl Jay Kyle. Ik ben 29 jaar, en ik ben opgegroeid in Hoogeveen. Na 8 jaar lang in Rotterdam te hebben gewoond, woon ik sinds iets langer dan een jaar bij mijn ouders in Hoogeveen. In mijn dagelijkse leven ben ik zanger, en schrijf, spreek en maak ik muziek over identiteit, seksualiteit en geloof vanuit het perspectief van een sextortion slachtoffer.
Dat is best een mond vol, maar wat dat allemaal inhoudt, daar ga ik deze ochtend uiteraard over spreken. Ik besef me dat we hiermee gevoelige thema’s bij langs gaan, zowel binnen als buiten kerkmuren. Ik wil voorafgaand aan deze preek daarom zeggen dat alles wat ik bespreek gaat over mijn verhaal en ervaringen met God. Ik ga je niets forceren, geen mening op je drukken of je overhalen.
​
Deze preek is een persoonlijk verhaal, vanuit kwetsbare gebeurtenissen en intieme openbaringen. Daarmee zeg ik ook dat dit verhaal echt alleen over mij gaat, én dat dit verhaal niet voor iedereen hetzelfde geldt.​ Zie dit verhaal als een persoonlijk onderzoek dat gaat over hoe trauma invloed heeft op de grote identiteitsvraag: Wie ben ik?
​
​​
2. Identiteit​​
​
Voor diegenen die denken, kom nu maar door met je Bijbelteksten: die komen er aan: in het tweede gedeelte mijn preek. Al ben ik voorstander van preken die beginnen met een stuk uit de Bijbel en deze toepassen op ons dagelijks leven, werkt het toch bij deze preek iets anders. Hopelijk hou ik jullie hiermee op het puntje van jullie stoelen.
We gaan het dus hebben over het veelzijdige onderwerp identiteit. Als je mij niet kent, zie je waarschijnlijk dat ik een niet-Nederlandse afkomst heb. Dat klopt, want wat betreft DNA zit er Indonesisch en Moluks bloed in mij. Maar ik ben erg 'Moluks' opgevoed, in een Nederlandse samenleving, inclusief onze bijkomstige traumatische geschiedenis.
Maar wat zegt dat uiteindelijk over wie ik ben?
Opvoeding, cultuur en verleden maken een groot onderdeel uit van wie je wordt. Een van de dingen die ik (helaas) mee heb gekregen is het niet makkelijk kunnen praten over de moeilijkere dingen in het leven. Dit had helaas de nodige gevolgen voor enkele interne problemen: ik kropte alles onbewust op en besprak niks thuis. Het uiten van gevoelens vinden de meeste Molukkers over het algemeen erg lastig, en dat heeft alles te maken met onze traumatische geschiedenis.​​
Al ben ik erg trots op mijn voorouders, onze geschiedenis en onze cultuur, uiteindelijk is het maar een gedeelte van wie ik ben. Want een ongeschreven cultuur en haar tradities veranderen nu eenmaal meer dan een God die altijd hetzelfde is gebleven en zal blijven door de tijd heen. Daarnaast is cultuur iets dat je extern ontvangt en aanleert, misschien kloppend ‘voelt’, maar uiteindelijk niet iets is wat vanuit jezelf naar voren komt.
Er worden in de samenleving steeds vaker communities gevormd. Eigenlijk zijn dat kleine subculturen die ergens voor staan en waar je bij kan horen. Maar denk ook eens aan communities voor bepaalde etniciteiten, studentenverenigingen, politieke stromingen, kerk communities, en ook... de LHBT-community. Het is logisch dat deze bestaan: we hebben de voortdurende drang als mens om ergens bij te willen horen. En dat komt ergens vandaan. Ik geloof dat dat komt vanuit een van de belangrijke doelen op deze aarde: horen bij God.
​
Al is er vaak niet veel mis met communities en is het prachtig hoe men steun vindt in elkaar, we zien ook dat sommige communities volledig de identiteit van een persoon bepalen. Je ziet het erg duidelijk bij de LHBT-community, maar ook… de kerk. Veel mensen kijken, luisteren, knikken ja en amen over wat er in de imperfecte kerk wordt gesproken, zonder daar kritisch naar te kijken. En dat terwijl er nog zoveel meer visies zijn die ook net zo goed en imperfecte zijn. Je hoeft het niet eens te zijn met alles wat er wordt gezegd, maar het mooie is dat ik geloof dat dat ook niet hoeft. Het is juist mooi om in die onenigheid elkaar toch te kunnen vinden in Jezus.
Maar net zoals de kerk je zou kunnen afhouden van je echte identiteit door alsmaar binnen bepaalde hokjes te denken, kan ook de LHBT-community je afhouden van je identiteit. Beide kunnen je afhouden van God. In die zin kunnen het afgoden worden.
​
Je zal het niet gek vinden dat ik de nature/nurture discussie mega interessant vind: Wat van wie jij vandaag de dag bent komt echt uit jezelf (nature), en wat is aangeleerd gedrag (nurture) uit cultuur/opvoeding? Maar denk ook eens aan dingen die zijn voortgevloeid uit persoonlijk trauma uit het verleden.​
​
> Tussentijdse vraag: Welke aangeleerde gedragingen zijn er in jouw leven uit communities, subculturen, opvoeding, of andere interesses die je afhouden van God? Kort gebed + reflectiemoment in stilte.
3. Seksuele identiteit / Seksualiteit
​
Ik zou het deze ochtend in alle kwetsbaarheid ook graag met jullie willen hebben over trauma, want trauma kan veel invloed hebben op de keuzes die je maakt, en daarmee invloed hebben op je identiteit. We kennen natuurlijk het Moluks generationeel trauma dat velen van ons dragen. Maar ik wil me focussen op 2 persoonlijke trauma's die impact hebben gehad op mijn leven.
​
Trauma 1
Mijn eerste trauma overkwam mij toen ik een jaar of 7 a 8 was. Dat was in de kleedkamers in het zwembad na het schoolzwemmen. We waren klaar met de les en in de kleedkamers werd ik gepest door een groep jongens die mij uitlachten omdat ik dikker was dan de rest en een kleine piemel zou hebben. Dat laatste klinkt als een gek detail, maar is cruciaal voor het verdere verloop van mijn verhaal. In mijn tienertijd kwam dit moment regelmatig op in mijn gedachten, maar ik drukte het onbewust altijd weg. Totdat ik rond mijn 22e met een psycholoog ging praten om dit te bespreken. Dat is dus ruim 15 jaar later. In die 15 jaar heb ik het er met niemand over gehad. Dat komt dan weer uit het generationele trauma van niet kunnen praten, waar wij Molukkers zo goed in zijn.
Maar goed, daar wil ik me niet op focussen vandaag. Ik kwam erachter dat dit verdrietige moment in mijn leven ervoor heeft gezorgd dat ik in mijn tienertijd naar seksuele acceptatie van de man ben gaan zoeken. Gepest zijn om mijn lichamelijke kenmerken betekende voor mij een verlangen naar seksuele acceptatie van de man.
Dit komt ook terug in het soort gevoel dat ik heb voor mannen. Ik merk dat dat oppervlakkiger en lustvoller is dan het gevoel dat ik voor vrouwen heb. Mijn gevoel voor vrouwen is veel gelaagder, dieper en romantischer. Je zou kunnen zeggen dat mijn gevoel voor mannen is aangewakkerd door onbesproken trauma, dus is aangeleerd (nurture), en er niet van nature (nature) was.
Dit werd ook bevestigd in mijn dromen. Ondanks de dagelijkse blootstelling aan pornografische beelden van mannen in mijn tienertijd, bleef ik romantisch dromen over meisjes. Dat voelde enerzijds heel vreemd, toch wist ik dat dit een herinnering was van God over hoe hij mij gemaakt heeft.
​
Het pest trauma heeft impact gehad op mijn identiteit, omdat er uit dat moment een seksueel verlangen is ontwikkeld voor de man.
​Trauma 2
Het tweede trauma dat ik heb doorstaan is dat ik sextortion survivor ben geworden. In het Engels vind ik het mooier, want in het Nederlands noemen we het slachtoffer, maar in het Engels overwinnaar. En zo voelt het ook steeds meer, omdat ik helaas ook veel verhalen lees van mensen die dit is overkomen die er nu niet meer zijn. Ook voor hen doe ik deze preek, om er bewustwording over te creëren.
Maar wat is sextortion nou eigenlijk? Sextortion is een ongewilde verspreiding van seksueel getint beeldmateriaal onder druk van bedreiging en chantage.
Veel mensen vragen hoe dat moment voor mij was. Nadat ik berichten had gelezen dat iemand een schermopname van mij had gemaakt en het dreigde online te zetten, leek het alsof mijn leven op een zijden draadje boven een diep ravijn hing. Het enige wat je kan en wil doen is het contact blokkeren, wat zou betekenen dat mijn beelden online gezet zouden worden.
En dat is gebeurd. Wat er daarna door je heen gaat is onbeschrijflijk. Je belt de politie vol schaamte wat er is gebeurd, en maakt tegelijkertijd al plannen in je hoofd wat je gaat zeggen als vrienden of familie beelden van je voorbij zien komen.
Maar juist voelde ik mij extra gesteund door God, en juist in die tijd is mijn relatie met Hem alleen maar intiemer geworden. Ik ervoer veel moed om open kaart te spelen met mijn vrienden en familie, maar om eerlijk te zijn had ik ook geen andere keus. Het sextortion trauma heeft impact gehad op mijn identiteit, omdat ik nu weet hoe ik kan praten over de dingen die mij dwars zitten.
> Tussentijdse vraag: Zijn er onbesproken trauma’s in je leven die je nog bij God moet leggen of bespreken met anderen? Gebed + reflectie.
Alsof dit nog niet genoeg was, kwam er ook nog een andere vraag. De foto’s werden namelijk verspreid door een man. Ben je dan homo, Daryl? Of bi?
​
Na een intens zelfonderzoek met psychologen, vrienden, kerkleiders, maar bovenal met God, kan ik zeggen dat mijn eindconclusie is dat als ik een relatie aan zou gaan met een man, ik in mijn geval zou kiezen voor iets dat God niet van nature in mij heeft gelegd. Dus dat ik tegen Gods natuurlijke identiteit voor mij in zou gaan.
En of ik geloof of God gevoelens van mij weg gaat nemen? Hij heeft mij namelijk gezegd dit niet te gaan doen, omdat het een groter getuigenis is om tegen je gevoelens in te kiezen voor Hem, dan dat men maar op mijn woord moet geloven dat het weg is genomen.
​​
Dit alles heeft natuurlijk een grote impact op mijn leven vandaag de dag. Ben ik nu bijvoorbeeld bang dat mijn beelden weer online omhoog komen? Is er een vrouw die mijn verhaal aan kan? Die mij begrijpt? En er voor mij en onze kinderen kan zijn? Wat als mijn kinderen iets van mij zien dat ze niet hoeven te zien?
​
> Tussentijdse vraag: We hebben allemaal angsten. Zijn er angsten die we bij God mogen neerleggen? Zorgen over de toekomst? Angst voor wat men over je denkt? Schaamte? Gebed + reflectiemoment.
4. Geloof
Enerzijds is er angst, anderzijds is er God. Hij heeft een goede toekomst voor mij. Daar geloof ik in. Dat is zijn belofte. ​En dat is ook het enige waar ik mijn hoop onvoorwaardelijk uit kan putten en mij voor eeuwig aan kan vasthouden. Want de steun van familie, vrienden en cultuur is krachtig, maar als zij wegvallen: wie blijft er dan nog over?
En in hoeverre definiëren cultuur, opvoeding, geschiedenis, seksualiteit, trauma nou écht wie je bent? Nog steeds geloof ik dat ze maar gedeeltelijk iets zeggen over wie je bent. Want ook mijn seksualiteit en trauma’s zijn zaken die flexibeler zijn dan een God die altijd hetzelfde blijft door de tijd heen. Je kan bijvoorbeeld over je trauma’s heen groeien en weten hoe je ermee moet leven. De ene dag valt mijn worsteling met seksualiteit zwaarder dan de andere. Maar God blijft altijd hetzelfde. De Bijbel vertelt ons dat ook in Jeremia 17:9, en Spreuken 3:5-7.
We moeten daarom stoppen met vertrouwen op onze eigen wijsheid of ons hart. Laat staan dat we onze identiteit of levenskeuzes uit eigen wijsheid of hart putten! Dit staat ook haaks op wat de wereld constant predikt: als het goed voelt, dan is het goed. Maar dat is niet wat de Bijbel ons leert.
​
Iemand bij wie stil wil staan vandaag is Simson. Misschien zijn de eerste associaties die je met Simson hebt, het gevecht met de leeuw of het niet mogen scheren van zijn haren. Maar vandaag wil ik het hebben over de zachte kant van deze stoere man, en de keuzes die hij naar zijn eigen gevoel maakt in zijn liefdesleven.
Simson werd geboren rond 1200 voor Christus, en groeide op in een klein en zwak Israël, doordat het omringd was door militaire, politieke en culturele vijanden: de Kanaänieten en de Filistijnen.
Simson werd al voor zijn geboorte geroepen om Richter te worden. Een Richter is een term uit die tijd voor iemand die door God geroepen was om recht te spreken over Israël, en haar uiteindelijk te leiden naar bevrijding van de vijanden. Laten we lezen uit Richteren.
​
-
Richteren 14:1-3 / We zien hier dat Simson kiest voor een vrouw omdat hij haar leuk vind. Later zien we dat zij hem verraadde door het verklappen van een raadsel.
-
Richteren 16:1 / We zien hier dat Simson met een hoer naar bed ging. Hierdoor wisten de mannen uit de stad dat hij er was en werd hij aangevallen.
-
Richteren 16:4-5 / We zien hier dat Simson verliefd werd op Delilah, die hem uiteindelijk verraadde door het verklappen van zijn geheim van zijn kracht.
​​
Simson koos niet voor deze vrouwen, omdat God die voor hem gekozen had, maar hij handelde keer op keer uit eigen gevoel, lust of liefde. Alle vrouwen werkten ook destructief. De laatste leidde zelfs uiteindelijk tot zijn dood.
​
We lezen niet terug waarom Simson constant dezelfde foute keuzes maakt. Misschien had hij trauma, of andere zijn redenen. Misschien ook niet. Maar de Bijbel legt de nadruk ergens anders, en daar kunnen we iets uit leren. Het gaat niet om de oorzaak van je gevoelens, over wat je hebt meegemaakt, over je verhaal, maar om de keuzes die je vandaag maakt met je gevoelens.
​​
Je zou kunnen zeggen dat Simson met deze vrouwen moest gaan, zodat Gods plan in zijn leven kon slagen. Maar ik zou eerder willen zeggen dat God Simson gebruikte ondanks dat hij zijn eigen gevoelens volgde. Daarnaast lezen we zelfs heel weinig terug over het contact tussen Simson en God. Was dat gewoon echt heel schaars, of is het niet opgeschreven?
​​​​
Wat ik hiermee wil zeggen is dat God heel gewone mensen wil gebruiken, zoals jij en ik. Niet alleen mensen op een groot podium met duizenden volgers op social media, of heldhaftige mensen met een imposante getuigenis. We zijn snel geneigd om mensen met een podium of bijbelfiguren als een soort superhelden te zien, terwijl ze, net zoals Simson, uiteindelijk simpele mensen zijn die keer op keer fouten maken. Ik geloof dat we moeten stoppen met het romantiseren van zogenaamde geloofshelden. “Wees zoals een Simson, David, Mozes of Abraham…” Maar ik zou liever zeggen, nee, neem alsjeblieft geen voorbeeld aan hun daden...
​
…maar leer er wél lessen uit. God koos hen uit op hun hart. Dat betekent dat dat uiteindelijk het allerbelangrijkst is. Want de enige Persoon uit de Bijbel naar Wie we moeten kijken als het gaat om daden is Jezus. En als je goed kijkt naar het verhaal van Simson, lijkt hij in sommige dingen op Jezus: een bijzondere geboorte, een roeping vanaf het begin om zijn volk te bevrijden.
Maar tegelijk zien we iets pijnlijks. Samson volgt steeds zijn eigen gevoel. Wat goed is in zijn ogen. Wat hij verlangt. Wat hij wil. En het brengt hem steeds verder weg van wie hij bedoeld was te zijn, van zijn identiteit. En juist daar ligt het verschil.
Want waar Simson zegt: “Dit voelt goed, dus ik ga ervoor”, zegt Jezus: “Niet Mijn wil, maar Uw wil.” Waar Simson leeft vanuit gevoel, leeft Jezus vanuit de waarheid van God. Waar Simson faalt in zijn identiteit, leeft Jezus volledig vanuit Zijn identiteit als Zoon van God.
​​​
En neem daar een voorbeeld aan! Wij moeten niet te leven vanuit wat wij goed vinden voelen, want dat is doelloos en tijdelijk. Luister naar wat God over jou zegt, en maak keuzes op basis van wat Hij wil voor je leven. Dat is het enige dat je zal leiden naar jouw ware identiteit.
​
5. Uitnodiging/Bemoediging
​
Misschien heeft dit verhaal je geraakt. Misschien voel je: Ik wil ontdekken wat God écht voor mijn leven heeft. En misschien sta je daarvan in het begin van je geloofsleven, of moet je opnieuw wakker worden om te leven naar wat God voor je heeft. Laat dit een uitnodiging zijn om dat vandaag te onderzoeken.
​
Laat dit de boodschap zijn van vandaag: laat je identiteit niet bepalen door je eigen gevoelens, trauma, hart, wijsheid, angst of wat anderen over je hebben gezegd, maar enkel en alleen door wat God over jouw identiteit zegt. Amen.