1. Introductie

 

Goedemorgen allemaal, mijn naam is Daryl Jay Kyle. Ik ben 28 jaar, en ik ben opgegroeid in Hoogeveen. Na 8 jaar lang in Rotterdam te hebben gewoond, woon ik sinds iets langer dan een jaar bij mijn ouders in Hoogeveen. In mijn dagelijkse leven ben ik zanger, en schrijf, spreek en maak ik muziek over identiteit, seksualiteit en geloof vanuit het perspectief van een sextortion slachtoffer.

 

Dat is best een mond vol, maar wat dat allemaal inhoudt, daar ga ik deze ochtend uiteraard over spreken. Ik besef me dat we hiermee gevoelige thema’s bij langs gaan, zowel binnen als buiten kerkmuren. Ik wil voorafgaand aan deze preek daarom zeggen dat dit geen preek is tegen homoseksualiteit, maar het het ook niet aanmoedigt. Het is geen preek die tegen het homohuwelijk ingaat, noch is misschien een betere vraag wat we onder huwelijk verstaan. Ook is het geen preek die homogenezingspraktijken aanmoedigt, noch geloof ik dat God tot alles in staat is. Mijn persoonlijke verhaal zweeft er ergens tussenin, en ik geloof dat als je hier vanochtend zit en nog niet gelooft, we samen nergens gaan komen als ik een betoog zou houden die heel links of rechts is.

 

Deze preek is meer een persoonlijk verhaal, vanuit kwetsbare gebeurtenissen en intieme openbaringen. Daarmee zeg ik ook dat dit verhaal echt alleen over mij gaat, én dat dit verhaal niet voor iedereen hetzelfde geldt.​

 

Dit verhaal is een persoonlijk onderzoek dat uiteindelijk gaat over de grote identiteitsvraag: Wie ben ik? 

 

​

2. Identiteit​​

 

Voor diegenen die denken, kom nu maar door met je Bijbelteksten: die komen er aan. Aan het einde van mijn preek. Al ben ik voorstander van preken die beginnen met een stuk uit de Bijbel en deze toepassen op ons dagelijks leven, werkt het toch bij deze preek iets anders. Hopelijk hou ik jullie hiermee op het puntje van jullie stoelen. 

 

We gaan het dus hebben over het veelzijdige onderwerp identiteit. Als je mij niet kent, zie je waarschijnlijk dat ik een niet-Nederlandse afkomst heb. Dat klopt, want wat betreft DNA zit er Indonesisch en Moluks bloed in mij. Maar ik ben erg 'Moluks' opgevoed, in een Nederlandse samenleving, inclusief onze bijkomstige traumatische geschiedenis.

 

Maar wat zegt dat uiteindelijk over wie ik ben? 

 

Opvoeding, cultuur en verleden maken een groot onderdeel uit van wie je wordt. Een van de dingen die ik mee heb gekregen is het niet makkelijk kunnen praten over de moeilijkere dingen in het leven. Dit had helaas de nodige gevolgen voor enkele interne problemen: ik kropte alles onbewust op en besprak niks thuis. Het uiten van gevoelens vinden de meeste Molukkers over het algemeen erg lastig, en dat heeft alles te maken met onze traumatische geschiedenis.​​

 

Al ben ik erg trots op mijn voorouders, onze geschiedenis en onze cultuur, uiteindelijk is het maar een gedeelte van wie ik ben. Want een ongeschreven cultuur en haar tradities zijn flexibeler dan een God die altijd hetzelfde is gebleven en zal blijven door de tijd heen. Cultuur is daarnaast iets wat je extern ontvangt en aanleert, misschien kloppend ‘voelt’,  maar uiteindelijk niet iets wat vanuit jezelf naar voren komt. 

 

Er worden in de samenleving steeds vaker communities gevormd. Eigenlijk zijn dat kleine subculturen die ergens voor staan en waar je bij kan horen. Overal is tegenwoordig wel een subcultuur voor, maar passend bij mijn verhaal heb ik het natuurlijk over de LHBT-community. Maar denk ook eens aan communities als Black Lives Matter, studentenverenigingen, politieke partijen, eco-bewuste communities, en ook… kerk communities. Het is logisch dat deze bestaan: we hebben de drang als mens om ergens bij te willen horen. Zeker als je niet weet of gelooft dat je bestemd bent om te horen bij de Schepper van hemel en aarde. 

 

Al is er vaak niet veel mis met communities en is het prachtig hoe men steun vindt in elkaar, we zien ook dat sommige communities volledig de identiteit van de persoon kunnen bepalen. En dan heb ik het niet alleen over de LHBT-community, maar ook… de kerk. Veel mensen kijken, luisteren, knikken ja en amen over wat er in de kerk wordt gesproken, terwijl er nog zoveel meer bronnen zijn over geloof buiten onze imperfecte kerk. Je hoeft het niet eens te zijn met alles wat er wordt gezegd, maar het mooie is dat ik geloof dat dat ook niet hoeft, en dat het juist mooi is om in die onenigheid elkaar toch te kunnen vinden in Jezus.

 

Maar net als de kerk, kan ook de LHBT-community je afhouden van je identiteit. Het kunnen in die zin afgoden worden. 

 

Je zal het niet gek vinden dat ik de nature/nurture discussie mega interessant vind: Wat van wie jij bent is echt van jezelf (nature), en wat is aangeleerd gedrag (nurture)? Vaak gaat het dan over aangeleerd gedrag vanuit een cultuur, community of opvoeding, maar denk ook eens aan dingen die onbewust zijn voortgevloeid uit een persoonlijk trauma uit het verleden.​

 

> Tussentijdse vraag: Welke aangeleerde gedragingen zijn er in jouw leven uit communities, subculturen, opvoeding, of andere interesses die je afhouden van God? Kort gebed + reflectiemoment in stilte.

 

3. Seksuele identiteit / Seksualiteit

 

Ik zou het deze ochtend in alle kwetsbaarheid ook graag met jullie willen hebben over trauma, want trauma kan veel invloed hebben op je identiteit, en welke keuzes je maakt. Zelf heb ik 2 trauma’s in mijn leven gehad die van grote invloed zijn geweest. Deze wil ik met jullie delen, omdat ik geloof dat ze een goed voorbeeld zijn van hoe het impact kan hebben op je identiteit. ​

 

Trauma 1

Mijn eerste trauma overkwam mij toen ik een jaar of 7 a 8 was. Dat was in de kleedkamers in het zwembad na het schoolzwemmen. We waren klaar met de les en in de kleedkamers werd ik gepest door een groep jongens die mij uitlachten omdat ik dikker was dan de rest en een kleine piemel zou hebben. Dat laatste klinkt als een gek detail, maar is cruciaal voor het verdere verloop van mijn verhaal. In mijn tienertijd kwam dit moment regelmatig op in mijn gedachten, maar ik drukte het onbewust altijd weg. Totdat ik met een psycholoog ging praten om dit te bespreken. 

 

Ik kwam erachter dat dit verdrietige moment in mijn leven ervoor heeft gezorgd dat ik in mijn tienertijd naar seksuele acceptatie van de man ben gaan zoeken. Gepest om mijn seksuele, lichamelijke kenmerken betekende voor mij een leegte in, en een zoektocht naar seksuele acceptatie van de man. Hier zie je heel duidelijk hoe trauma invloed kan hebben op je leven. 

 

Dit komt ook terug in het soort gevoel dat ik heb voor mannen. Ik merk dat dat oppervlakkiger en lustvoller is dan het gevoel dat ik voor vrouwen heb. Mijn gevoel voor vrouwen is veel gelaagder, dieper en romantischer. Je zou dus kunnen zeggen dat mijn gevoel voor mannen is aangewakkerd door onbesproken trauma, dus nurtured (aangeleerd) is, en er niet van nature (nature) was. 

 

Ook kwam deze zienswijze terug in mijn dromen. Ondanks de dagelijkse blootstelling aan pornografische beelden van mannen in mijn tienertijd, bleef ik romantisch dromen over meisjes. Dat voelde enerzijds heel vreemd, noch wist ik dat dit een herinnering was van God over hoe hij mij gemaakt had.

 

​Trauma 2

Het tweede trauma dat ik heb doorstaan is dat ik sextortion slachtoffer ben geworden. In het Engels vind ik het eigenlijk mooier verwoord, daar noemt men het: sextortion survivor (overwinnaar). En zo voelt het ook steeds meer, omdat ik helaas ook veel verhalen lees van mensen die dit is overkomen die er nu niet meer zijn. Ook voor hen doe ik deze preek, om er bewustwording over te creëren. 

 

Maar wat is sextortion nou eigenlijk? Sextortion is een ongewilde verspreiding van seksueel getint beeldmateriaal onder druk van bedreiging en chantage. 

 

Veel mensen vragen hoe dat moment voor mij was, nadat ik berichten had gelezen dat iemand een schermopname van mij had gemaakt en het dreigde online te zetten. Het leek alsof mijn leven op een zijden draadje boven een diep ravijn hing. Het enige wat je kan en wil doen is het contact blokkeren, wat zou betekenen dat mijn beelden online gezet zouden worden.

 

Maar je hebt in principe geen andere keus. En wat er daarna door je heen gaat is onbeschrijflijk. Je belt de politie vol schaamte wat er is gebeurd, en maakt tegelijkertijd al plannen in je hoofd wat je gaat zeggen als vrienden of familie beelden van je voorbij zien komen. 

 

Toch voelde ik mij extra gesteund door God, en in de loop van de tijd is mijn relatie met Hem ook alleen maar intiemer geworden. Ik ervoer veel moed om open kaart te spelen met mijn vrienden en familie. Maar om eerlijk te zijn had ik ook geen andere keus. Het sextortion moment heeft impact gehad op mijn identiteit, omdat het mij uiteindelijk heeft geforceerd om te leren praten over vervelende dingen die gebeuren in het leven. 

 

> Tussentijdse vraag: Zijn er onbesproken trauma’s in je leven die je nog bij God moet leggen of bespreken met anderen? Gebed + reflectie.

 

Daarbij kwam nog een andere vraag: de foto’s werden namelijk verspreid door een man. Ben je dan homo, Daryl? Bi? 

 

Na een intens zelfonderzoek met psychologen, vrienden en kerkleiders kan ik zeggen dat mijn eindconclusie is dat als ik een relatie aan zou gaan met een man, ik in mijn geval zou kiezen voor iets dat God niet van nature in mij heeft gelegd. Iets dat van nature geen onderdeel is van mijn identiteit.

 

En of ik geloof of God gevoelens van mij weg gaat nemen? Daar heb ik ook antwoord op gekregen. Hij heeft mij namelijk gezegd dit niet te gaan doen, omdat het een groter getuigenis is om te kiezen voor Hem, dan wanneer men maar op mijn woord zou moeten geloven dat het weg is genomen. 

 

Dit alles heeft natuurlijk een grote impact op mijn leven vandaag de dag. Ben ik nu bijvoorbeeld bang dat mijn beelden weer online worden gezet? Om eerlijk te zijn valt deze angst mee, omdat ik nu nog beter weet hoe ik ermee moet omgaan, praktisch en emotioneel.

 

Een grotere angst is mijn toekomst: mijn vrouw en kinderen. Is er een vrouw die mijn verhaal aan kan? Die mij begrijpt? En er voor mij en onze kinderen kan zijn? Wat als mijn kinderen iets van mij zien dat ze niet hoeven te zien? 

 

> Tussentijdse vraag: We hebben allemaal angsten. Zijn er angsten die we bij God mogen neerleggen? Zorgen over de toekomst? Angst voor wat men over je denkt? Schaamte? Gebed + reflectiemoment.

 

4. Geloof

 

Enerzijds is er angst, anderzijds is er God. Hij heeft een goede toekomst voor mij. Daar geloof ik in. Dat is zijn belofte. ​En dat is ook het enige waar ik mijn hoop onvoorwaardelijk uit kan putten en mij voor eeuwig aan kan vasthouden. Want de steun van familie, vrienden en cultuur is krachtig, maar als zij wegvallen: wie of wat blijft er dan nog over?

 

En in hoeverre definiëren cultuur, opvoeding, geschiedenis, seksualiteit, trauma nou écht wie je bent? Nog steeds geloof ik dat ze maar gedeeltelijk iets zeggen over wie ik ben. Want ook mijn seksualiteit en trauma’s zijn zaken die flexibeler zijn dan een God die altijd hetzelfde is gebleven door de tijd heen. Je kan namelijk over je trauma’s heen groeien en weten hoe je ermee moet leven. En de ene dag valt mijn worsteling met seksualiteit zwaarder dan de andere. Maar God blijft altijd hetzelfde. De Bijbel vertelt ons dat ook in Jeremia 17:9, en Spreuken 3:5-7.

 

We moeten stoppen met vertrouwen op onze eigen wijsheid of ons hart. Laat staan dat we  onze identiteit eruit putten, of levenskeuzes maken op basis daarvan! Dit staat ook haaks op wat de wereld constant predikt: als het goed voelt, dan is het goed. 

 

Iemand over wie ik het echt wil hebben vanochtend is Simson. Misschien zijn de eerste associaties die je met Simson hebt, het gevecht met de leeuw of het niet mogen scheren van zijn haren. Maar vandaag wil ik het hebben over de zachte kant van deze stoere en sterke rechter, en de keuzes die hij naar zijn eigen gevoel maakt in zijn liefdesleven.

 

Simson groeide op in een klein en zwak Israël, zo’n 1200 voor Christus. Militair en politiek omringd door de Kanaänitische en Filistijnse cultuur stond het zwak en viel zij maar al te vaak in verleiding. Herkenbaar als het leven als christen?

 

Simson werd al voor zijn geboorte geroepen om Richter te worden. Een Richter is een term uit die tijd voor iemand die door God geroepen was om recht te spreken over Israël, en haar uiteindelijk te leiden naar bevrijding. Er waren veel rechters in die tijd nodig, omdat Israël vaak terug in verleiding viel. Laten we lezen uit Richteren.

 

• Richteren 14:1-3 / We zien hier dat Simson kiest voor een vrouw omdat hij haar leuk vind. Later zien we dat zij hem verraadde door het verklappen van een raadsel. 

• Richteren 16:1 / We zien hier dat Simson met een hoer naar bed ging. Hierdoor wisten de mannen uit de stad dat hij er was en werd hij aangevallen.

• Richteren 16:4-5 / We zien hier dat Simson verliefd werd op Delilah, die hem uiteindelijk verraadde door het verklappen van zijn geheim van zijn kracht. 

 

Simson koos niet voor vrouwen, omdat God die voor hem gekozen had, maar omdat hij haar zelf wilde, uit eigen lust of liefde. En ook al is Simson geroepen door God, we zien eigenlijk in zijn hele leven heel weinig contact of overleg met God. Alle drie de vrouwen werkten uiteindelijk ook destructief. De laatste leidde zelfs tot zijn dood. 

 

Je zou kunnen zeggen dat Simson met deze vrouwen moest gaan, zodat Gods plan in zijn leven kon slagen. Maar ik zou eerder zeggen dat God Simson gebruikte ondanks dat hij zijn eigen gevoelens volgde. 

 

God gebruikt gewone mensen zoals jij en ik. Niet alleen mensen op een groot podium met duizenden volgers op social media, of heldhaftige mensen met een imposante getuigenis. We zijn geneigd om mensen op een podium of bijbelfiguren vaak als een soort superhelden te zien, terwijl ze, net zoals Simson, uiteindelijk simpele mensen zijn die keer op keer fouten maken. Ik geloof dat we moeten stoppen met het romantiseren van zogenaamde geloofshelden. “Wees zoals een Simson, David, Mozes of Abraham…” Nee, leef alstublieft niet naar hun daden…

 

…maar wel naar hun hart. God koos hen gelukkig uit op hun hart. Dat betekent dat dat uiteindelijk het allerbelangrijkst is. De enige Persoon uit de Bijbel naar Wie we moeten kijken als het gaat om daden is Jezus. Als je goed kijkt naar het verhaal van Simson, lijkt hij in sommige dingen op Jezus Christus: een bijzondere geboorte, een roeping vanaf het begin om zijn volk te bevrijden.

 

Maar tegelijk zie je iets pijnlijks. Samson volgt steeds zijn gevoel. Wat goed is in zijn ogen. Wat hij verlangt. Wat hij wil. En het brengt hem steeds verder weg van wie hij bedoeld was te zijn. Totdat hij eindigt… gebroken, blind en gevangen. Maar juist daar zie je het verschil. Want waar Simson zegt: “Dit voelt goed, dus ik ga ervoor”, zegt Jezus: “Niet Mijn wil, maar Uw wil.” Waar Simson leeft vanuit gevoel, leeft Jezus vanuit de waarheid van God. Waar Simson faalt in zijn identiteit, leeft Jezus volledig vanuit Zijn identiteit als Zoon van God.

 

En dan gebeurt met Jezus het onvoorstelbare: Hij was perfect en zonder fouten. Hij werd daarmee het perfecte lam wat geofferd kon worden om te sterven voor alles wat in ons kapot is gegaan. Voor onze gebroken identiteit. Alles wat in ons vervormd is door pijn, schaamte, en door wat mensen tegen je hebben gezegd. Alles wat wij zijn gaan geloven over wie wij zijn. Hij draagt het.

 

Wij hoeven daardoor niet langer te leven vanuit wat wij voelen, maar vanuit wat God over ons spreekt.

 

5. Uitnodiging/Bemoediging

 

Laten we deze twee dingen meenemen vandaag: ontdek wat God over jouw identiteit zegt, en laat het niet bepalen door gevoelens, hart, eigenwijsheid, angst of wat anderen zeggen, maar door wat God over jou zegt.

 

Misschien heeft het verhaal van mijn leven en van Simson je geraakt. Misschien voel je: Ik wil ontdekken wat God écht voor mijn leven heeft. En misschien sta je daarvan in het begin van je geloofsleven, of moet je opnieuw wakker worden om te leven naar wat God voor je heeft. Laat dit een uitnodiging zijn om dat vandaag te onderzoeken.

 

Laat deze twee dingen je meenemen: ontdek wie God jou zegt dat je bent en laat je identiteit niet bepalen door gevoelens, angst of wat anderen zeggen, maar door wat God over jou zegt.